مزاحمت‌های روزانهٔ فرزندپروری (PDH)

بزرگ کردن کودک پر از وقفه‌های کوچک است: ریختن غذا، مقاومت سر خواب، قطع حرف بزرگ‌ترها، و سخت راه افتادن. مقیاس مزاحمت‌های روزانه این بسامد را از والد می‌پرسد. تشخیص افسردگی والد یا مشکل کودک نیست؛ بار روزمره را وصف می‌کند.

کرنیک و گرینبرگ این مقیاس را در سال ۱۹۹۰ در مجلهٔ رشد کودک معرفی کردند، در مقاله‌ای دربارهٔ استرس‌های کوچک والدگری با کودک خردسال. بیست مزاحمت دارد. فرم اصلی بسامد را از هرگز تا دائماً می‌پرسد و شدت را جدا، از یک تا پنج. اینجا فقط بسامد نمره می‌شود چون هر موقعیت یک پاسخ می‌گیرد: هرگز صفر است و دائماً چهار. تقسیم عامل‌های شدت در این جمع بسامد وارد نشده است. گزینهٔ هرگز برای وقتی است که آن اتفاق در زندگی شما اصلاً پیش نمی‌آید، نه برای کم نشان دادن بار.

هدف، سنجش بسامد دردسرهای روزمرهٔ مراقبت از کودک از زبان والد است، بدون تشخیص اختلال.
• بیست موقعیت روزمره مثل نظافت، غذا، خواب، و بیرون رفتن
شمار سؤال‌های فرم ۲۰ است و حدود ۶ دقیقه وقت می‌گیرد. نمرهٔ بالاتر یعنی آن دردسرها را بیشتر تجربه کرده‌اید. این شدت ناراحتی را جدا نمی‌سنجد. برش بیماری ندارد. نام کوتاه این فرم در متن مزاحمت است.

بعد از پر کردن، پرتکرارترین موقعیت و آزارنده‌ترین موقعیت را جدا بنویسید. ممکن است یکی نباشند. شمار موقعیت‌ها بیست است. هدف این است که یک تکه از روز قابل تحمل شود، نه اینکه به شما یا به کودک برچسب زده شود.

۲۰ موقعیت است. بسامد: هرگز (۰)، به‌ندرت (۱)، گاهی (۲)، زیاد (۳)، دائماً (۴). دامنه ۰ تا ۸۰. معکوس ندارد. بازهٔ بالا از جمع ۵۰ شروع می‌شود، همان علامتی که راهنمای نمره برای فراوانی بالا گفته است. شدت فرم اصلی نمره‌گذاری نشده است.

والد یا مراقب اصلی کودک حدود دو تا ده سال که همین هفته مراقبت را دیده باشد. اگر چند کودک خردسال دارید، برگه را یک بار برای مجموعهٔ مراقبت پر کنید و وسط موقعیت‌ها کودک را عوض نکنید، چون بسیاری از جمله‌ها جمع کودکان را می‌گویند.

برای والد نوجوان بزرگ‌تر، لباس کثیف چند بار در روز و مهد مصداق کمی دارد و جمع گمراه‌کننده می‌شود. در خطری که ممکن است به کودک آسیب برسد، اول یک بزرگسال امن و تماس حمایتی، بعد هر پرسشنامه‌ای.

در خانه از جمع فقط برای انتخاب یک خوشه استفاده کنید: صبح و خروج، غذا، خواب، یا بیرون رفتن. یک تغییر فیزیکی کوچک از بحث کلی دربارهٔ صبر مفیدتر است.

مهد عدد را نمی‌بیند. در مشاوره این فرم شروع حرف دربارهٔ بار است. درمانگر باید شدت را جدا بپرسد و اگر فکر آسیب هست، جمع پایین یا میانه را به‌جای ارزیابی ایمنی نپذیرد.

جمع ۰ تا ۸۰ است. پایین یعنی بیشتر موقعیت‌ها هرگز یا به‌ندرت پیش می‌آیند. از ۵۰ به بالا، راهنمای نمره فراوانی را بالا می‌داند. چون شدت پرسیده نشده، یک موقعیت نادر ولی خیلی آزارنده ممکن است در جمع گم شود؛ آن را جدا بنویسید. شدت ۱ تا ۵ در فرم اصلی هست و در این جمع نیست.

جمع بالاتر یعنی آن دردسرها را بیشتر گزارش کرده‌اید. سه بازه ۰ تا ۲۴، ۲۵ تا ۴۹، و ۵۰ تا ۸۰ است. میانگین بسامد برابر جمع تقسیم بر بیست است و بین ۰ تا ۴ می‌نشیند. چون شدت در جمع نیست، زندگی روزانه اگر از عدد سنگین‌تر است همان زندگی را جدی بگیرید.

بدون نمرهٔ شدت، بار هیجانی دست‌کم گرفته می‌شود. هنجار ایرانی ادعا نشده است. اگر چند کودک دارید، تصویر قاطی است و برگه را برای شلوغ‌ترین مراقبت پر کنید نه برای یک کودک خیالی میانگین. موقعیت پرستار و مهد را با واقعیت همان خانواده بخوانید. اگر مهد در کار نیست، آن جمله‌ها هرگز پاسخ درست‌اند و جمع را کمی پایین می‌آورند. این را نقص برگه ندانید.

این نمره بار محیط و تکرار دردسر است، نه نمرهٔ خلق کودک و نه نمرهٔ مهارت والد. رویداد بزرگ مثل بیماری سخت، سوگ، یا فقر در این بیست خانه نیست. جمع پایین آن‌ها را رد نمی‌کند و جمع بالا به‌تنهایی افسردگی نیست.

سه بازه، ۰ تا ۲۴ و ۲۵ تا ۴۹ و ۵۰ تا ۸۰، بخش‌های دامنه و علامت راهنمای نمره‌اند نه خط طبی. والد ممکن است در بازهٔ پایین یک موقعیت بسیار آزارنده داشته باشد و در بازهٔ بالا چند موقعیت را عادت کرده باشد. برای همین کنار جمع، همیشه بپرسید کدام خانه خواب شب شما را گرفته است. آن خانه از میانگین صادق‌تر است و برنامهٔ چهار هفته را مشخص می‌کند.

اگر کودک بیمار است یا تازه راه افتاده، چند موقعیت این فهرست موقتاً زیاد می‌شود و این به معنی تغییر شخصیت شما نیست. بعد از آرام شدن آن دوره، اگر بسامد همان بالا ماند، آن وقت ساختار روز را عوض کنید نه در هفتهٔ اول بیماری.

اگر خلق خود والد مهم است، ابزار خلق بزرگسال کنار این فهرست خوانده می‌شود نه به‌جای آن. پرسشنامهٔ فرزندپروری آلاباما رفتار شما با کودک را می‌سنجد، نه بسامد دردسر محیط را. شاخص نگرش والدینی حال عاطفی نسبت به فرزند است و با این بیست موقعیت یکی نیست.

عددها را به هم تبدیل نکنید. ممکن است مزاحمت بالا باشد و هنوز کودک را دوست بدارید، یا مزاحمت پایین باشد و غمگین باشید.

حدود هر سه ماه، یا بعد از تغییر مهد، خواب، تعداد کودکان، یا آمدن یک کمک تازه. زودتر از این فقط اگر یک خوشه را واقعاً ساده کرده باشید معنی دارد. پر کردن هفتگی شما را به شمردن بدبختی عادت می‌دهد.

اگر هیچ ساختاری عوض نشده، جمع تازه همان حرف قبلی است. شدت را هر بار جدا یادداشت کنید تا تکرار برگه جای آن یادداشت را نگیرد.

اگر بعد از سه ماه هنوز همان خوشه بالاست، به‌جای سرزنش تکرار، بپرسید آن تغییر فیزیکی واقعاً چند روز در هفته انجام شد. عدد تازه بدون این حساب، گمراه‌کننده است.

در بعضی خانواده‌ها کمک فامیل این دردسرها را کم می‌کند و در بعضی توقع «مادر باید تنها جمع کند» آن‌ها را بیشتر می‌کند. نمره این زمینه را توضیح نمی‌دهد. نتیجه را در مهمانی و گروه فامیل نخوانید.

فهرست اصلی برای خانهٔ آمریکایی همان سال نوشته شده. پرستار کودک و مهد اگر در زندگی شما نیستند، هرگز جواب درست است. لهجه، شاغل بودن، یا زندگی با مادرِ بزرگ دلیل کنار گذاشتن برگه نیست. اگر چند نسل با هم هستید، مشخص کنید کدام موقعیت را چه کسی واقعاً تجربه می‌کند تا همهٔ بار به نام یک نفر ثبت نشود. مقایسه با فامیل که «بچه‌هایشان آرام‌ترند» این بسامد را توضیح نمی‌دهد. تعداد کودک، سن، و وجود یک کمک واقعی را کنار عدد بگذارید و نتیجه را ابزار سرزنش نکنید.

این برگه تشخیص فرسودگی یا اختلال خلق نیست. اگر خستگی با فکر آسیب به خود یا به کودک همراه است، همین امروز به اورژانس، خط حمایت، یا روان‌شناس مراجعه کنید.

بالا بودن جمع تشخیص فرسودگی بالینی نیست و پایین بودنش امنیت را تضمین نمی‌کند. اگر فکر آسیب به خود یا به کودک دارید، اورژانس اجتماعی ۱۲۳ و در آسیب بدنی ۱۱۵ مقدم بر این برگه است.