مقیاس عشق نوجوانان و کودکان هتفیلد (JLS، فرم ۱۵ سؤالی)

نام اصلی این ابزار مقیاس عشق نوجوانان و کودکان (Juvenile Love Scale) و نام کوتاه آن JLS است. این مقیاس نسخهٔ کودکانِ مقیاس عشق پرشور است که الین هتفیلد و سوزان اسپرچر در سال ۱۹۸۶ برای نوجوانان و بزرگسالان منتشر کردند. نسخهٔ کودکان در سال ۱۹۸۳ در دانشگاه هاوایی با پایان‌نامهٔ مارگارت گرینول ساخته شد و الین هتفیلد و دنیل یانگ شرح کامل آن را در کتاب مرجع سنجه‌های مرتبط با جنسیت و رابطه (ویراست سوم، انتشارات راتلج) آورده‌اند.

این صفحه فرم کوتاه پانزده‌جمله‌ای را اجرا می‌کند. سازندگان استفادهٔ پژوهشی و بالینی از مقیاس را آزاد اعلام کرده‌اند.

احساس شیفتگی به یک نفرِ خاص فقط مال بزرگسالان نیست. بسیاری از کودکان و نوجوانان هم تجربه می‌کنند که فکر کسی مدام به ذهن‌شان برگردد، دیدنش هیجان بیاورد و بی‌توجهی‌اش غمگین‌شان کند. این مقیاس با جمله‌هایی ساده، شدت همین احساس را می‌سنجد.

نتیجه به نوجوان کمک می‌کند احساسش را بهتر بشناسد و به خانواده و مشاور کمک می‌کند با آرامش و بدون قضاوت دربارهٔ آن گفت‌وگو کنند.

پژوهش‌های سازندگان نشان داده‌اند که چنین احساسی از سال‌های آغازین کودکی گزارش می‌شود و نمرهٔ کودکان و نوجوانان به هم نزدیک است. پس نتیجهٔ هیچ سنی «زودرس» یا «دیررس» به حساب نمی‌آید؛ هر نتیجه تصویری از یک احساس در یک دورهٔ مشخص است.

هدف این مقیاس، سنجیدن شدت عشق پرشور است؛ یعنی «اشتیاق شدید برای پیوند با یک نفرِ خاص». پانزده جملهٔ آن سه جنبه را پوشش می‌دهند: فکرها، مثل اشتغال ذهنی و آرمانی دیدن او؛ هیجان‌ها، مثل کشش، حسادت و ترس از دست دادن؛ و رفتارها، مثل تلاش برای شناختن او و نزدیک شدن به او.

مقیاس محبت به خانواده، دوستی یا آمادگی برای ازدواج را نمی‌سنجد و دربارهٔ احساس طرف مقابل هم چیزی نمی‌گوید.

پایایی درونی مقیاس در پژوهش‌های سازندگان میان ۰٫۹۴ و ۰٫۹۸ گزارش شده و همبستگی نسخهٔ کودکان با نسخهٔ بزرگسالان در کودکان ۰٫۸۸ بوده است؛ یعنی جمله‌ها به‌خوبی یک احساس واحد را می‌سنجند.

مقیاس ۱۵ جمله دارد و هر جمله روی طیف نه‌درجه‌ای از ۱ (خیلی کم موافقم) تا ۹ (خیلی زیاد موافقم) پاسخ داده می‌شود. هیچ جمله‌ای معکوس نمره‌گذاری نمی‌شود و زیرمقیاس جداگانه‌ای وجود ندارد. نمرهٔ کل جمع سادهٔ پاسخ‌هاست و از ۱۵ تا ۱۳۵ است؛ نمرهٔ بالاتر یعنی شور شدیدتر.

پنج بازهٔ تفسیری همان بازه‌هایی است که سازندگان گزارش کرده‌اند: ۱۵ تا ۴۴ شور خیلی کم یا فروکش‌کرده، ۴۵ تا ۶۵ ملایم و گاه‌به‌گاه، ۶۶ تا ۸۵ جرقه‌های گاه‌به‌گاه شور، ۸۶ تا ۱۰۵ پرشور اما نه در اوج، و ۱۰۶ تا ۱۳۵ دلباختگی بسیار شدید. این بازه‌ها هنجار جهانی‌اند.

سازندگان این مقیاس را برای سه تا هجده سالگی ساخته‌اند؛ کودکان زیر هفت سال با کمک آزماینده و یک خط‌کش تصویری پاسخ می‌دهند. اجرای برخط این صفحه برای نوجوانان دوازده تا هجده ساله در نظر گرفته شده که خودشان می‌خوانند و پاسخ می‌دهند. اگر نوجوان تجربهٔ آزار یا رابطهٔ آسیب‌زا داشته، بهتر است اجرا با هماهنگی مشاور باشد.

برای کودکان کوچک‌تر از دوازده سال، اجرای فردی با حضور یک بزرگسال آموزش‌دیده، آن‌طور که سازندگان توصیه کرده‌اند، مناسب‌تر از اجرای برخط است.

پانزده سؤال یکی‌یکی جلو می‌آید و شما دربارهٔ خودتان پاسخ می‌دهید. اگر راهنمای کوتاهی بالای هر بخش بود، همان را قبل از جواب دادن بخوانید.

نمرهٔ پایین معمولاً یعنی این روزها چنین احساسی در کار نیست یا آرام شده است؛ این نه کمبود است و نه امتیاز. نمرهٔ میانه یعنی احساسی واقعی که گاه‌به‌گاه پررنگ می‌شود. نمرهٔ بالا یعنی احساسی شدید که شادی و آسیب‌پذیری هر دو را بیشتر می‌کند و به مراقبت و حمایت نیاز دارد. برای فهم بهتر، به جمله‌هایی که بالاترین و پایین‌ترین عدد را گرفته‌اند هم نگاه کنید.

پیش از شروع، یک نفر را در ذهن بیاورید که دیدنش بیشترین هیجان را برایتان دارد، یا زمانی داشته است؛ همان کسی که شاید در زبان دوستان‌تان به او «کراش» گفته می‌شود. پدر، مادر، خواهر یا برادر را انتخاب نکنید. اگر این روزها چنین کسی ندارید، کسی را به یاد آورید که در گذشته چنین احساسی به او داشتید و دربارهٔ همان زمان پاسخ دهید.

در هر جمله، «او» یعنی همین فرد. برای هر جمله عددی از ۱ تا ۹ انتخاب کنید: ۱ یعنی «خیلی کم موافقم» و ۹ یعنی «خیلی زیاد موافقم»؛ عددهای میانی شدت‌های بینابینی‌اند. پاسخ درست یا غلط وجود ندارد. پانزده جمله حدود هشت دقیقه وقت می‌گیرد. بهتر است در جایی آرام و خصوصی پاسخ دهید.

اگر با آرامش بخوانید، کار حول‌وحوش هشت دقیقه طول می‌کشد. لازم نیست رکورد بزنید.

نسخهٔ فارسی اعتباریابی‌شده و هنجار ایرانی برای این مقیاس پیدا نشد و ترجمه برای همین صفحه انجام شده است. بازه‌های تفسیری را برخی پژوهشگران برای نوجوانان و بزرگسالان پیشنهاد کرده‌اند و بیشتر پژوهش‌ها با این مقیاس، تفاوت‌های گروهی را بررسی کرده‌اند، نه وضعیت یک فرد. پاسخ‌ها خودگزارشی‌اند و ممکن است تحت تأثیر حیا یا نگرانی از دیده شدن قرار بگیرند. مرحلهٔ نوشتن نام هشت نفر در نسخهٔ کاغذی، اینجا به یادآوری یک نفر خلاصه شده است.

این مقیاس ابزاری برای خودشناسی و گفت‌وگوست و جای ارزیابی یا مشاورهٔ تخصصی را نمی‌گیرد. نتیجهٔ آن تشخیص نیست و دربارهٔ درستی یا نادرستی یک احساس یا رابطه قضاوت نمی‌کند. اگر نوجوان از فشار، تهدید یا آزار در رابطه‌ای خبر می‌دهد، با اورژانس اجتماعی ۱۲۳ یا صدای مشاور بهزیستی ۱۴۸۰ تماس بگیرید و در خطر فوری با اورژانس ۱۱۵.

برای تصویر کامل‌تر، می‌توان این مقیاس را کنار ابزارهای سنجش اضطراب نوجوانان به کار برد، چون پژوهش‌ها رابطهٔ اضطراب و شدت عشق پرشور را نشان داده‌اند. ابزارهای سنجش عزت‌نفس و حمایت اجتماعی هم نشان می‌دهند نوجوان چه منابعی برای تعادل عاطفی دارد. برای نوجوانان بزرگ‌تر، نسخهٔ بزرگسالان مقیاس عشق پرشور هم قابل استفاده است.

احساس‌های عاطفی نوجوانی پویا هستند. اجرای دوباره پس از سه تا شش ماه، یا پس از تغییر مهمی مثل پایان یک دوستی یا آغاز سال تحصیلی، مناسب است. اگر در اجرای دوباره فرد دیگری را در ذهن دارید، دو نمره را مستقیماً مقایسه نکنید؛ هر نمره دربارهٔ یک نفر و یک دوره است.

برای دیدن تغییر، علاوه بر نمرهٔ کل، به چند جملهٔ کلیدی مثل اشتغال ذهنی، ترس از دست دادن و حسادت هم نگاه کنید؛ کاهش این جمله‌ها معمولاً نشانهٔ آرام‌تر شدن احساس است.

در بسیاری از خانواده‌های ایرانی، صحبت دربارهٔ علاقهٔ عاطفی نوجوانان با حیا و سکوت همراه است. جمله‌ها با زبانی آرام و غیرصریح ترجمه شده‌اند و نام فرد مورد نظر پرسیده نمی‌شود. نتیجه متعلق به خود نوجوان است و بهتر است بدون رضایت او با دیگران در میان گذاشته نشود. برخی جمله‌ها، مثل بغل کردن یا میل به لمس، عین متن اصلی‌اند و جنبهٔ عاطفی دارند، نه دستور یا توصیه به رفتاری خاص.