مقیاس کوتاه مقابلهٔ تاب‌آورانه (BRCS)

مقیاس کوتاه مقابلهٔ تاب‌آورانه را وان سینکلر و کنت والستون در دانشکدهٔ پرستاری دانشگاه وندربیلت ساختند و در سال ۲۰۰۴ در مجلهٔ Assessment منتشر کردند. آن‌ها مقیاس را در دو نمونه از بزرگسالان مبتلا به آرتریت روماتوئید ساختند. در سال ۲۰۱۷، کوکالِونت و همکاران آن را در نمونه‌ای ملی از ۲۵۰۸ نفر در آلمان، از ۱۴ سالگی به بالا، هنجاریابی کردند. ترجمهٔ فارسی جمله‌ها از ماست. یک اعتباریابی فارسی به‌صورت پیش‌انتشار گزارش شده که متن کامل آن را ندیده‌ایم.

سازندگان نشان دادند مقابلهٔ تاب‌آورانه اثر فشار را بر علائم افسردگی کاهش می‌دهد.

همهٔ ما در زندگی با سختی روبه‌رو می‌شویم: امتحانی که خوب پیش نمی‌رود، دوستی که از دست می‌رود، مشکلی در خانه یا تغییری که انتظارش را نداشتیم. آنچه افراد را از هم متمایز می‌کند، نبود سختی نیست، بلکه شیوهٔ کنار آمدن با آن است. برخی در برابر مشکل منفعل می‌مانند و برخی دنبال راه می‌گردند، از آن یاد می‌گیرند و دوباره تلاش می‌کنند. این مقیاس کوتاه کمک می‌کند ببینید شیوهٔ شما بیشتر به کدام نزدیک است.

پژوهش‌ها نشان داده‌اند شیوهٔ کنار آمدن با فشار، بر حال روانی ما در دوره‌های سخت اثر می‌گذارد. خبر خوب این است که این شیوه تا حدی یادگرفتنی است.

هدف مقیاس سنجیدن گرایش به کنار آمدن انعطاف‌پذیر و سازنده با فشار است. چهار جمله چهار جنبه را می‌پرسند: گشتن دنبال راه‌های خلاقانه برای تغییر موقعیت‌های دشوار، باور به کنترل بر واکنش خود، باور به رشد از دل سختی‌ها و تلاش فعال برای جبران فقدان‌ها. سازندگان پشتکار، خوش‌بینی، خلاقیت و تعهد به یافتن رشد مثبت را مضمون‌های این جمله‌ها می‌دانند. این مقیاس ابزار تشخیص افسردگی یا اضطراب نیست.

این مقیاس به‌ویژه برای دیدن تغییر در طول زمان مفید است؛ مثلاً پیش و پس از یک کلاس مهارت زندگی یا یک دورهٔ مشاوره.

مقیاس ۴ جمله دارد و هر جمله از یک تا پنج امتیاز می‌گیرد. هیچ جمله‌ای وارونه نمره‌گذاری نمی‌شود. جمع نهایی از ۴ تا ۲۰ است و نمرهٔ بالاتر یعنی مقابلهٔ تاب‌آورانهٔ بیشتر.

سطح‌ها همان دسته‌بندی منتشرشدهٔ سازندگان‌اند: ۴ تا ۱۳ کم، ۱۴ تا ۱۶ متوسط و ۱۷ تا ۲۰ زیاد. هنجارهای جمعیت عمومی آلمان به‌عنوان هنجار جهانی برای مقایسه آمده‌اند و هنجار ایرانی به کار نرفته است. این مرزها برش بالینی نیستند.

برای نمونه، اگر به دو جمله چهار و به دو جملهٔ دیگر سه داده باشید، نمرهٔ شما ۱۴ و در سطح متوسط است. نمرهٔ ۱۷ یعنی دست‌کم به سه جمله چهار یا بیشتر داده‌اید.

در این سایت، مقیاس برای نوجوانان ۱۴ تا ۱۸ ساله ارائه شده است که خودشان به آن پاسخ می‌دهند. مقیاس در اصل برای بزرگسالان ساخته شده، اما هنجاریابی آلمانی افراد ۱۴ سال به بالا را هم در بر داشت. پس نتیجه را با این نکته بخوانید.

پاسخ‌دهنده خود نوجوان است و پر کردن آن به کمک دیگران نیاز ندارد. اگر نوجوان در خواندن مشکل دارد، بزرگسال می‌تواند جمله‌ها را برایش بخواند، بی‌آنکه در پاسخ دخالت کند.

چهار سؤال را به ترتیب می‌خوانید و جواب می‌دهید. طیف از «اصلاً مرا توصیف نمی‌کند» تا «کاملاً مرا توصیف می‌کند» است. جواب درست و غلطی در کار نیست؛ نزدیک‌ترین گزینه به تجربهٔ واقعی کافی است.

در کنار نمرهٔ کلی، به هر جمله جداگانه نگاه کنید. در نمونهٔ اصلی، جمله‌های خلاقیت و رشد بیشتر از جمله‌های کنترل بر واکنش و جبران فقدان‌ها تأیید شدند. پاسخ‌های چهار و پنج نقطه‌های قوت‌اند و پاسخ‌های کمتر جای رشد. میانگین نمونهٔ اصلی ۱۴٫۸۱ و میانگین جمعیت آلمان حدود ۱۴٫۶ تا ۱۴٫۹ بود. صفحهٔ نتیجهٔ هر سطح، توضیح، مثال فرضی و پیشنهادهای عملی جداگانه دارد.

نمرهٔ این مقیاس تصویر امروز است و با تجربه‌ها و حمایت‌های تازه تغییر می‌کند.

هر جمله را بخوانید و بگویید چقدر رفتار و کارهای شما را توصیف می‌کند؛ از «اصلاً مرا توصیف نمی‌کند» تا «کاملاً مرا توصیف می‌کند». در مقیاس اصلی، یک یعنی اصلاً توصیفم نمی‌کند و پنج یعنی خیلی خوب توصیفم می‌کند.

به رفتار معمول خودتان در موقعیت‌های دشوار فکر کنید، نه یک روز خاص. پاسخ درست یا غلط وجود ندارد و هیچ پاسخی بهتر از دیگری نیست. صادقانه‌ترین پاسخ، مفیدترین نتیجه را می‌دهد.

اگر بلند نشوید، حدود دو دقیقه تمام می‌شود. عجله در این مدت کوتاه بیشتر از خود سؤال‌ها به نتیجه آسیب می‌زند.

مقیاس در بزرگسالان مبتلا به بیماری مزمن ساخته شده و برای نوجوانان ایرانی بررسی نشده است. ترجمهٔ فارسی از ماست و اعتباریابی نشده است. برچسب‌های میانی گزینه‌ها، یعنی دو تا چهار، از ما هستند؛ مقیاس اصلی فقط دو سر را نام‌گذاری کرده است. چهار جمله فقط یک الگوی کلی مقابله را می‌سنجند و همهٔ راهبردهای مقابله را نشان نمی‌دهند.

اعتباریابی فارسی گزارش‌شده در کارکنان بزرگسال بوده، نه نوجوانان، و ما متن کامل آن را ندیده‌ایم.

نمره‌ها خودگزارشی‌اند و ممکن است با رفتار واقعی در سختی‌ها کاملاً یکی نباشند.

این مقیاس ابزار تشخیصی نیست و جای ارزیابی تخصصی را نمی‌گیرد. سطح‌ها دسته‌بندی سازندگان و هنجار جهانی‌اند و برش بالینی نیستند. اگر احساس ناامیدی یا فکر آسیب به خود دارید، با صدای مشاور بهزیستی (۱۴۸۰) یا اورژانس اجتماعی (۱۲۳) تماس بگیرید. در خطر فوری با اورژانس (۱۱۵) تماس بگیرید.

همچنین مشاور مدرسه می‌تواند نخستین جای مراجعه باشد.

اگر نمرهٔ کم با غم، اضطراب یا ناامیدی همراه است، ابزارهای معتبر سنجش افسردگی و اضطراب و گفت‌وگو با مشاور تصویر روشن‌تری می‌دهند. برای دیدن راهبردهای مقابلهٔ مشخص، پرسشنامه‌های بلندتر مقابله هم در سایت هست.

گفت‌وگو با خانواده، دوستان یا معلم هم بخش‌هایی از شیوهٔ کنار آمدن نوجوان را نشان می‌دهد که در چهار جمله نمی‌گنجد.

در پژوهش اصلی، پایایی بازآزمایی پس از پنج تا شش هفته ۰٫۷۱ و پس از سه ماه ۰٫۶۸ بود. پر کردن دوبارهٔ مقیاس پس از دو تا سه ماه، یا پس از یک دورهٔ آموزش مهارت‌ها، برای دیدن تغییر مناسب است.

هر بار به رفتار معمول خود در چند هفتهٔ اخیر فکر کنید تا مقایسه‌ها منصفانه باشند.

در فرهنگ ما صبر، توکل و پذیرش در سختی‌ها ارزش‌های مهمی‌اند. مقابلهٔ تاب‌آورانه با این ارزش‌ها منافاتی ندارد؛ یعنی در کنار صبر، دنبال کارهایی بگردیم که در اختیار ماست. فشار کنکور و انتظار خانواده هم برای بسیاری از نوجوانان ایرانی منبع فشار است.

در بسیاری از خانواده‌های ایرانی، والدین با نیت خیر مشکلات نوجوان را خودشان حل می‌کنند؛ این حمایت ارزشمند است، اما فرصت دادن به نوجوان برای امتحان کردن راه‌های خودش هم به رشد این مهارت کمک می‌کند.