آزمون سازگاری با دانشگاه پنی‌بیکر (CAT)

آزمون سازگاری با دانشگاه را جیمز پنی‌بیکر، میشل کولدر و لیزا شارپ در دانشگاه متدیست جنوبی ساختند و در سال ۱۹۹۰ در مجلهٔ شخصیت و روان‌شناسی اجتماعی منتشر کردند. آن‌ها از این آزمون در پژوهشی دربارهٔ اثر نوشتن دربارهٔ احساس‌ها بر سلامت دانشجویان سال اول استفاده کردند. ترجمهٔ فارسی پرسش‌ها از ماست و اعتباریابی ایرانی آن را نیافتیم.

در همان مقاله، همسانی درونی آزمون در دو گروه از دانشجویان تازه‌وارد ۰٫۷۹ گزارش شد. متن کامل نوزده پرسش را از پیوست یک پایان‌نامهٔ دانشگاه سنترال فلوریدا که به پایگاه ابزارهای سنجش علوم اجتماعی ارجاع می‌دهد، برداشته‌ایم.

ورود به دانشگاه برای بسیاری از جوان‌ها یکی از بزرگ‌ترین تغییرهای زندگی است. دوری از خانه، دوستان تازه، روش‌های تازهٔ درس و استقلال بیشتر، هم هیجان دارد و هم دشواری. بسیاری از دانشجویان سال اول هفته‌هایی را با دلتنگی، نگرانی یا تنهایی می‌گذرانند و کم‌کم جای خود را پیدا می‌کنند. این آزمون کوتاه کمک می‌کند ببینید هفتهٔ گذشته‌تان در این مسیر چطور بوده است.

دانستن این‌که دشواری‌های این دوره رایج‌اند و با گذشت زمان معمولاً کمتر می‌شوند، خودش می‌تواند بخشی از بار را سبک کند. این آزمون نه برای برچسب زدن، بلکه برای دیدن و فکر کردن ساخته شده است.

هدف آزمون سنجیدن سازگاری با زندگی دانشگاهی در هفتهٔ گذشته است. سازندگان سه جنبه در آن یافتند: احساس‌های منفی کلی، مثل نگرانی و اضطراب؛ احساس‌های مثبت و خوش‌بینی، مثل دوست داشتن کلاس‌ها و زندگی اجتماعی؛ و دلتنگی برای خانه. در این سایت یک نمرهٔ کلی سازگاری گزارش می‌شود. این آزمون ابزار تشخیص افسردگی یا اضطراب نیست.

این آزمون به‌ویژه برای دیدن تغییر در طول زمان مفید است؛ مثلاً این‌که سازگاری شما از آغاز ترم تا پایان آن چطور تغییر کرده یا یک برنامهٔ حمایتی چه اثری داشته است.

آزمون ۱۹ پرسش دارد و هر پرسش از یک تا هفت امتیاز می‌گیرد. دوازده پرسش، یعنی پرسش‌های ۱ تا ۸ دربارهٔ دلتنگی و نگرانی و پرسش‌های ۱۴ تا ۱۷ دربارهٔ خشم، تنهایی، اضطراب و افسردگی، وارونه نمره‌گذاری می‌شوند. هفت پرسش دیگر، دربارهٔ لذت و خوش‌بینی، مستقیم حساب می‌شوند. جمع نهایی از ۱۹ تا ۱۳۳ است و نمرهٔ بالاتر یعنی سازگاری بهتر.

سطح‌ها بر پایهٔ معنای گزینه‌ها و هنجار جهانی‌اند، چون جدول هنجار منتشرشده‌ای ندیدیم و هنجار ایرانی هم نیافتیم. نمرهٔ ۱۹ تا ۷۵ سطح دشوار، ۷۶ تا ۱۰۴ سطح در حال شکل‌گیری و ۱۰۵ تا ۱۳۳ سطح روان است. این مرزها برش بالینی نیستند.

این آزمون برای دانشجویان، به‌ویژه دانشجویان سال اول و ترم‌های نخست، ساخته شده است. برای دانشجویانی که با خانواده زندگی می‌کنند هم قابل‌استفاده است، اما پرسش‌های دلتنگی و دوری از والدین ممکن است برایشان معنای کمتری داشته باشد.

پاسخ‌دهنده خود دانشجوست و آزمون برای سنین حدود هفده تا بیست‌وپنج سال در نظر گرفته شده است.

نوزده سؤال را به ترتیب می‌خوانید و جواب می‌دهید. طیف از «اصلاً» تا «بسیار زیاد» است. جواب درست و غلطی در کار نیست؛ نزدیک‌ترین گزینه به تجربهٔ واقعی کافی است.

نمرهٔ کلی تصویر میانگین است. برای فهم بهتر، به پرسش‌هایی نگاه کنید که بیشترین امتیاز را در جهت دشواری گرفته‌اند: دلتنگی زیاد، نگرانی زیاد، احساس‌های ناخوشایند زیاد یا لذت کم. معمولاً دو یا سه پرسش بیشترین سهم را دارند. به یاد داشته باشید که این آزمون فقط هفتهٔ گذشته را می‌سنجد و نمره می‌تواند با رویدادهای همان هفته تغییر کند. در پژوهش اصلی، میانگین دانشجویان سال اول حدود ۸۰ تا ۸۶ بود.

نمرهٔ مشابه می‌تواند پشت خود داستان‌های متفاوتی داشته باشد؛ یکی دلتنگی شدید و دیگری نگرانی دربارهٔ قضاوت دیگران. صفحهٔ نتیجهٔ هر سطح، توضیح، مثال فرضی و پیشنهادهای عملی جداگانه دارد.

هر پرسش را با این جمله شروع کنید: «در هفتهٔ گذشته، تا چه اندازه...». سپس بگویید آن تجربه چقدر برایتان پیش آمده است، از «اصلاً» تا «بسیار زیاد». در آزمون اصلی، یک یعنی اصلاً، چهار یعنی تا اندازه‌ای و هفت یعنی بسیار زیاد.

فقط به هفت روز گذشته فکر کنید، نه کل دوران دانشجویی. پاسخ درست یا غلط وجود ندارد. اگر پرسشی دربارهٔ شما صدق نمی‌کند، مثلاً هم‌اتاقی ندارید، نزدیک‌ترین پاسخ را دربارهٔ هم‌خانه‌ها یا کسانی که هر روز با آن‌ها هستید انتخاب کنید.

حدود پنج دقیقه وقت می‌خواهد. ارزشش به این است که وسطش سراغ کار دیگری نروید.

پرسش‌ها برای دانشجویان آمریکایی ساخته شده‌اند و ترجمهٔ فارسی آن‌ها اعتباریابی نشده است. فرمول نمرهٔ کلی را از یک منبع ثانویه گرفته‌ایم و با برگهٔ نمره‌گذاری اصلی سازندگان مقایسه نکرده‌ایم. پرسش ۱۱، دربارهٔ لذت از دوری از والدین، ممکن است در فرهنگ ما معنای متفاوتی داشته باشد. این آزمون اختلال روانی را تشخیص نمی‌دهد.

پایایی بازآزمایی متوسط، یعنی ۰٫۶۵، نشان می‌دهد نمره با گذشت زمان تغییر می‌کند و نباید آن را ویژگی ثابت فرد دانست.

این آزمون ابزار تشخیصی نیست و جای ارزیابی تخصصی را نمی‌گیرد. سطح‌ها بر پایهٔ معنای گزینه‌ها و هنجار جهانی‌اند و برش بالینی نیستند. اگر احساس ناامیدی یا فکر آسیب به خود دارید، با مرکز مشاورهٔ دانشگاه یا صدای مشاور بهزیستی (۱۴۸۰) تماس بگیرید. در خطر فوری با اورژانس (۱۱۵) تماس بگیرید.

اورژانس اجتماعی (۱۲۳) هم در بحران‌ها در دسترس است.

اگر پرسش‌های افسردگی، تنهایی یا اضطراب امتیاز بالایی گرفته‌اند، ابزارهای معتبر سنجش افسردگی و اضطراب و گفت‌وگو با مشاور تصویر روشن‌تری می‌دهند. برای سنجش گسترده‌تر سازگاری دانشجویی، پرسشنامه‌های بلندتر هم وجود دارند.

گفت‌وگو با دوستان، خانواده یا استاد راهنما هم بخش‌هایی از تجربهٔ دانشجویی را روشن می‌کند که در پرسش‌ها نیامده است.

چون آزمون هفتهٔ گذشته را می‌سنجد، می‌توان آن را چند بار در ترم پر کرد؛ مثلاً در آغاز، میانه و پایان ترم. فاصلهٔ چندهفته‌ای تصویر روشن‌تری از تغییر می‌دهد. در پژوهش اصلی، پایایی بازآزمایی دوماهه ۰٫۶۵ بود.

هر بار فقط به هفت روز گذشته فکر کنید تا مقایسه‌ها منصفانه باشند.

در ایران، بسیاری از دانشجویان پس از کنکور برای نخستین بار از خانه دور می‌شوند و در خوابگاه زندگی می‌کنند. پیوندهای خانوادگی نزدیک، دلتنگی را طبیعی و محترم می‌کند. امتیاز کم به پرسش لذت از دوری والدین، در فرهنگ ما نشانهٔ ضعف نیست.

فشار کنکور و انتظار خانواده‌ها هم ممکن است نگرانی‌های درسی را پس از قبولی ادامه دهد. تنوع قومی و زبانی دانشجویان در شهرهای بزرگ هم، برای بسیاری، نخستین تجربهٔ زندگی در کنار هم‌سن‌هایی با سبک زندگی متفاوت است.