پرسشنامهٔ فرزندپروری آلاباما، فرم والد (APQ)

والدها هم با فرزند وقت می‌گذرانند، هم کار خوبش را به زبان می‌آورند یا نمی‌آورند، هم گاهی نمی‌دانند بعد از مدرسه کجاست، و هم تنبیه را یک جور تا آخر نمی‌برند. پرسشنامهٔ فرزندپروری آلاباما این رفتارها را در جمع‌های جدا می‌پرسد تا به‌جای یک برچسب کلی، ببینید کدام قطعه در ماه‌های اخیر پررنگ‌تر بوده است. نتیجه قرار نیست شما را والد خوب یا بد بنامد. قرار است یک رفتار را برای حرف زدن و برای یک دورهٔ کوتاه تمرین، مشخص کند.

نسخهٔ والد این پرسشنامه در سنت کار فریک ساخته شد و شلتون، فریک و ووتون آن را در سال ۱۹۹۶ برای سنجش رفتارهای فرزندپروری معرفی کردند. فرم استاندارد چهل‌ودو جمله است و طیف اصلی‌اش از هرگز تا همیشه است. پنج جمع اصلی دارد و یک مجموعهٔ هفت‌جمله‌ای از سایر روش‌های انضباط که یک عامل واحد و همگن نیست. فرم خودگزارش نوجوان ابزار دیگری است و با این برگه یکی نمی‌شود.

هدف، دیدن مشارکت، فرزندپروری مثبت، نظارت، ثبات انضباط و شیوه‌های تنبیه از زبان شماست، بدون تشخیص اختلال در کودک یا در والد.
• مشارکت، ده جمله دربارهٔ کنار او بودن
• فرزندپروری مثبت، شش جمله دربارهٔ دیدن کار خوب
• نظارت ضعیف، ده جمله دربارهٔ بی‌خبری
• انضباط ناپایدار، شش جمله دربارهٔ قول و اجرا
• تنبیه بدنی، سه جمله دربارهٔ زدن
• سایر شیوه‌های انضباط، هفت جملهٔ ناهمگن
شمار جمله‌های فرم ۴۲ است. نمرهٔ بالاتر یعنی آن رفتار را بیشتر گزارش کرده‌اید. در مشارکت و فرزندپروری مثبت، بیشتر بودن معمولاً جهت گرم است. در نظارت ضعیف، انضباط ناپایدار و تنبیه بدنی، بیشتر بودن یعنی همان مشکل بیشتر گفته شده است. مجموعهٔ سایر روش‌ها جهت واحد خوب یا بد ندارد، چون توضیح آرام و فریاد هر دو داخل آن‌اند. برش بالینی واحدی برای این جمع‌ها اعلام نشده است.

۴۲ جمله است. طیف هرگز تا همیشه از ۱ تا ۵ نمره می‌گیرد و هیچ جمله‌ای معکوس نیست. مشارکت از ۱۰ تا ۵۰، فرزندپروری مثبت از ۶ تا ۳۰، نظارت ضعیف از ۱۰ تا ۵۰، انضباط ناپایدار از ۶ تا ۳۰، تنبیه بدنی از ۳ تا ۱۵، و سایر روش‌ها از ۷ تا ۳۵ جمع می‌شوند. روی هر دامنه سه بازهٔ پایین، میانه و بالا گذاشته شده است. این بازه‌ها سه بخش برابر دامنه‌اند، نه هنجار سنی و نه تشخیص. نمرهٔ کل واحد ساخته نمی‌شود، چون جهت مقیاس‌ها یکی نیست و معدل گرفتن آن‌ها معنا را عوض می‌کند.

این برگه برای والد کودکی در حدود شش تا هجده سال است. شما دربارهٔ رفتار خودتان جواب می‌دهید، نه اینکه کودک برگه را پر کند. فرم خودگزارش نوجوان پرسشنامهٔ دیگری است و نباید با این پاسخ‌ها جمع شود. اگر چند مراقب دارید، هر کس برگهٔ خودش را دارد. در بحران کتک، ترس، یا تهدید جدی، اول ایمنی همان روز است و برگه مرحلهٔ بعد است.

در خانه، یک رفتار را برای چهار هفته هدف بگیرید. مثلاً فقط یک جملهٔ مشخص در روز، یا فقط یک ساعت بازگشت، نه هر شش جمع با هم. در مدرسه، عدد خام محرمانه است. اگر لازم است فقط یک نیاز هماهنگی را با اجازهٔ شما بگویید، مثل ساعت واقعی زنگ آخر، نه خود جمع را. در مشاوره، تنبیه بدنی را حتی اگر بقیهٔ جمع‌ها آرام به نظر برسند جدا ببینید. مجموعهٔ سایر روش‌ها را هم جمله به جمله بخوانید، چون فریاد و توضیح آرام در یک جمع نشسته‌اند و معدلشان شخصیت شما نیست.

مشارکت و فرزندپروری مثبت را از نظارت ضعیف جدا بخوانید. ممکن است تحسین زیاد باشد و همزمان ندانید فرزند بعد از غروب کجاست. انضباط ناپایدار یعنی تهدید بدون عمل، کوتاه کردن عاقبت، یا وابسته کردن تنبیه به خلق. تنبیه بدنی فقط سه جمله است و بالا بودنش تشخیص نیست، ولی اگر ضربه آسیب زده یا کودک می‌ترسد همان روز باید کمک بگیرید نه بعد از برنامهٔ چهار هفته. سایر روش‌ها، از نادیده گرفتن و گرفتن امتیاز تا اتاق و فریاد و توضیح آرام و گوشه و کار اضافه، یک نمرهٔ شخصیتی نیستند. بازه‌ها سه بخش دامنهٔ هر مقیاس‌اند. فرم کودک یا نوجوان شناسهٔ دیگری دارد و اینجا نمره نمی‌شود.

برش بالینی و صدک سنی ایران برای این فرم ادعا نشده است. بازه‌های پایین و میانه و بالا فقط دامنهٔ خام را سه قسمت کرده‌اند. پس پایین بودن مشارکت، تشخیص غفلت نیست و بالا بودن تنبیه بدنی، حکم دادگاه نیست. جدی گرفتن محتوا با نام‌گذاری بیماری فرق دارد.

سه جملهٔ تنبیه بدنی برای توصیف جراحت کوتاه است. اگر از کمربند، شیء، کبودی، درد، یا ترس کودک حرف می‌زنید، همان محتوا از خود جمع مهم‌تر است و اقدام همان روز است. سوگیری مطلوب‌نمایی در گزارش والد وجود دارد. بعضی‌ها کتک را کمتر از واقعیت می‌زنند و بعضی‌ها حضور خود را بیشتر.

جملهٔ شرکت در جلسهٔ مدرسه را با برنامهٔ واقعی همان مدرسه بخوانید. اگر انجمنی در کار نیست، آن یک جمله را نباید به معنای کل مشارکت پایین گرفت. جملهٔ فعالیت ویژه هم مثال‌هایی از متن اصلی دارد، مثل ورزش، و مثال مذهبی آن الزام زندگی اینجا نیست.

نظارت ضعیف، گزارش موقعیت‌هایی مثل بی‌خبری و دیر آمدن است، نه آزمون شخصیت کودک. اختلاف شما با گزارش فرزند، اگر فرم دیگری پر شود، خطا نیست. داده است. تکرار هفتگی برگه جواب را کلیشه‌ای می‌کند. نتیجه در مهمانی فامیل خوانده نمی‌شود.

اگر رفتار خود کودک هم مهم است، یک برگهٔ جدا از چشم والد دربارهٔ توان و مشکل او می‌تواند کنار این نتیجه خوانده شود، بدون اینکه نمره‌ها را در هم ضرب کنید. فرم نوجوان آلاباما همان حوزه‌ها را از زبان فرزند می‌پرسد. اختلاف آن با برگهٔ شما موضوع گفت‌وگوست، نه دلیل پاره کردن یکی از دو برگه. هیچ‌کدام جای مصاحبهٔ ایمنی را نمی‌گیرد وقتی ضربه یا ترس در میان است.

حدود هر سه ماه یک بار کافی است. بعد از یک دورهٔ مشخص تمرین والدگری می‌توان زودتر هم دید، به شرطی که هر هفته پر نشود. اگر در این فاصله کتک، تهدید جدی، یا ترس پیش آمد، تکرار برگه را کنار بگذارید و همان روز سراغ کمک حضوری بروید. تغییر یک قرار کوچک را با عوض شدن کل جمع اشتباه نگیرید.

در برخی خانواده‌ها تنبیه بدنی تربیت نامیده می‌شود و تحسین کلامی را لوس کردن می‌دانند. این نام‌ها جمع را عوض نمی‌کنند. شما می‌توانید رسم فامیل را محترم بشمارید و همچنان سیلی را روش این برگه ندانید و یک جملهٔ مشخص خصوصی را لوس شدن نخوانید. بحث علنی در مهمانی لازم نیست. عمل خانه کافی است.

مثال پیشاهنگی و گروه مذهبی در جملهٔ فعالیت ویژه، مثال متن اصلی است نه فهرست تکلیف مدرسهٔ ایرانی. ورزش، کانون، یا کلاس واقعی فرزند همان مصداق است اگر وجود داشته باشد. نبودن آن مثال، مشارکت را خودبه‌خود پایین نمی‌آورد.

جلسهٔ انجمن اولیا اگر وسط شیفت باشد، غیبت را با بی‌علاقگی یکی نگیرید. یک راه کتبی یا یک ملاقات ممکن، مصداق واقعی‌تری از حضور نمایشی است. ساعت بازگشت را هم با عرف کوچه بسنجید، ولی عرف را به‌تنهایی به‌جای قرار نگذارید. خبر دادن دوطرفه، در فرهنگی که فقط کودک باید جواب بدهد، جملهٔ جداگانه‌ای است و ارزش دیدن دارد.

نتیجه محرمانه است. در گروه پیام‌رسان کلاس، در سفرهٔ فامیل، و در جمع همکاران خوانده نمی‌شود. آبرو با پنهان کردن آسیب بدن حفظ نمی‌شود. پنهان کردن عدد برگه، غیر از پنهان کردن کبودی است. دومی را باید به مرجع درمان و حمایت گفت.

این برگه اثبات غفلت، برائت، یا صلاحیت والدگری نیست. بازه‌هایش تشخیص پزشکی نیستند. اگر کودک کتک می‌خورد، جای درد یا کبودی دارد، تهدید می‌شود، یا از ماندن در خانه می‌ترسد، همان روز به اورژانس پزشکی، نیروی انتظامی یا اورژانس اجتماعی مراجعه کنید. منتظر پایان چهار هفته نمانید. توضیح آرام یک جملهٔ جداست و تنبیه بدنی را توجیه نمی‌کند.