مقیاس کیفیت زندگی کاری WRQoL | ۲۳ سؤال و ۶ بُعد (ون‌لار و همکاران)

کیفیت زندگی کاری فقط این نیست که از عنوان شغلتان راضی باشید. ممکن است کار برایتان معنی داشته باشد و هم‌زمان ساعت‌ها با خانه بجنگند، یا اتاق امن باشد و فشار از حد گذشته باشد. یکشنبه شب، پیش از شروع هفته، می‌توانید این لایه‌ها را جدا ببینید.

مقیاس کیفیت زندگی کاری، WRQoL، یک جمع کلی از ۲۳ تا ۱۱۵ به شما می‌دهد و شش نمرهٔ جدا. در همهٔ بخش‌ها نمرهٔ بالاتر یعنی کیفیت بهتر. در عامل «استرس در کار (معکوس)» هم بالاتر یعنی استرس کمتر، نه بیشتر. نتیجه را تصویر امروز کارتان بدانید، نه حکم قطعی دربارهٔ خودتان.

مقیاس را ون‌لار، ادواردز و ایستون در سال ۲۰۰۷ در Journal of Advanced Nursing، جلد ۶۰، شمارهٔ ۳، صفحات ۳۲۵ تا ۳۳۳، برای کارکنان سلامت معرفی کردند. دفترچهٔ راهنما را ایستون و ون‌لار در دانشگاه پورتسموث منتشر کرده‌اند، در نسخه‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۸.

ایدهٔ اصلی این است که کیفیت زندگی کاری با رضایت از خود شغل یکی نیست. دفترچه توصیه می‌کند هر بُعد جدا خوانده شود، چون ممکن است جمع کلی در سطح میانه باشد و یک بُعد در سطح هشدار. سطح‌های این صفحه بر پایهٔ معنای گزینه‌ها چیده شده‌اند و هنجار ایرانی منتشرشده‌ای برای این ترجمه در دست نیست. ترجمهٔ فارسی همین صفحه، فرم هنجاریابی‌شدهٔ جداگانه‌ای نیست.

هدف، دیدن کیفیت زندگی کاری شما در شش بُعد و یک جمع کلی است. نمرهٔ بالاتر در هر بخش کیفیت بهتر را نشان می‌دهد.

• بهزیستی عمومی: شادی، رضایت از زندگی، و حال دور از غم
• تعادل کار و خانه: هماهنگی ساعت کار با زندگی خانوادگی
• رضایت از شغل و مسیر شغلی: هدف، توانایی، قدردانی و پیشرفت
• کنترل در کار: سهم شما در تصمیم‌های مؤثر بر شما و مراجع
• شرایط کاری: ایمنی، امکانات، و فضای فیزیکی
• استرس در کار (معکوس): فشار کار؛ نمرهٔ بالاتر یعنی استرس کمتر

جمع کل از ۲۳ تا ۱۱۵ است: پایین ۲۳ تا ۵۳، میانه ۵۴ تا ۸۴، بالا ۸۵ تا ۱۱۵. یک بُعد پایین می‌تواند کنار جمع میانه بنشیند؛ هر بُعد را جدا بخوانید.

هر گویه از ۱ (کاملاً مخالفم) تا ۵ (کاملاً موافقم) است. نمرهٔ کل جمع ۲۳ گویه است، از ۲۳ تا ۱۱۵: سطح پایین ۲۳ تا ۵۳، میانه ۵۴ تا ۸۴، بالا ۸۵ تا ۱۱۵.

بهزیستی عمومی، گویه‌های ۴، ۹، ۱۰، ۱۵، ۱۷ و ۲۱: پایین ۶ تا ۱۳، میانه ۱۴ تا ۲۲، بالا ۲۳ تا ۳۰. تعادل کار و خانه، گویه‌های ۵، ۶ و ۱۴: پایین ۳ تا ۶، میانه ۷ تا ۱۱، بالا ۱۲ تا ۱۵. رضایت از شغل و مسیر شغلی، گویه‌های ۱، ۳، ۸، ۱۱، ۱۸ و ۲۰: پایین ۶ تا ۱۳، میانه ۱۴ تا ۲۲، بالا ۲۳ تا ۳۰. کنترل در کار (۲، ۱۲، ۲۳) و شرایط کاری (۱۳، ۱۶، ۲۲) هر دو از ۳ تا ۱۵‌اند: پایین ۳ تا ۶، میانه ۷ تا ۱۱، بالا ۱۲ تا ۱۵.

استرس در کار (معکوس) فقط گویه‌های ۷ و ۱۹ است، از ۲ تا ۱۰: سطح پایین ۲ تا ۴، میانه ۵ تا ۷، بالا ۸ تا ۱۰. گویه‌های ۷، ۹ و ۱۹ برعکس می‌شوند و ۹ در بهزیستی عمومی است. نمرهٔ بالاتر و عنوان سطح بالا در این عامل یعنی استرس کمتر؛ سطح پایین یعنی فشار بیشتر.

اگر شغل مشخصی دارید و می‌خواهید بدانید کار این دوره چقدر به زندگی خوبتان کمک می‌کند، این مقیاس مناسب است. کارکنان سلامت مخاطب مقالهٔ ۲۰۰۷ بودند، ولی جمله‌ها برای شاغلان دیگر هم قابل فهم‌اند، به شرط آنکه یک شغل فعلی در ذهن باشد. جویندهٔ کار بدون شغل مرجع، و کسی که فقط می‌خواهد شخصیتش سنجیده شود، مخاطب این صفحه نیستند.

کاربرد سازمانی این مقیاس، شنیدن کیفیت تجربهٔ کار است: حال عمومی، مرز خانه، رضایت از مسیر، سهم در تصمیم، شرایط فیزیکی، و فشار. اگر مشارکت داوطلبانه باشد و نمرهٔ فردی به مدیر نرسد، میانگین بی‌نام هر بُعد می‌تواند به گفت‌وگو دربارهٔ شیفت، ایمنی یا انعطاف کمک کند.

جمع کلی را تنها شاخص سلامت سازمان نکنید. دفترچه توصیه می‌کند بُعدها جدا خوانده شوند، چون یک واحد ممکن است رضایت شغلی میانه و استرس نامطلوب را با هم داشته باشد. در عامل استرس، میانگین بالاتر یعنی فشار کمتر. این اعداد مبنای استخدام، ارتقا یا ارزیابی عملکرد نیستند.

جمع ۲۳ تا ۵۳، با عنوان «کیفیت کلی زندگی کاری: سطح پایین»، یعنی تجربهٔ این دوره بیشتر فرساینده است. ۵۴ تا ۸۴ سطح میانه است و ۸۵ تا ۱۱۵ سطح بالا، یعنی کار در مجموع بیشتر به زندگی خوبتان کمک می‌کند.

بُعدها را جدا بگذارید. بهزیستی عمومی پایین (۶ تا ۱۳) حال کلی این روزها را نشان می‌دهد. تعادل کار و خانه پایین (۳ تا ۶) یعنی ساعت کار با زندگی خانوادگی نمی‌خواند. رضایت از شغل پایین (۶ تا ۱۳) به هدف، توانایی، قدردانی یا پیشرفت برمی‌گردد. کنترل پایین (۳ تا ۶) سهم کم در تصمیم‌های مؤثر است. شرایط کاری پایین (۳ تا ۶) ایمنی، امکانات یا فضای فیزیکی را ضعیف توصیف می‌کند.

در استرس در کار (معکوس)، سطح پایین ۲ تا ۴ یعنی استرس بیشتر، سطح میانه ۵ تا ۷ میانهٔ همین نمرهٔ معکوس است، و سطح بالا ۸ تا ۱۰ یعنی استرس کمتر. عنوان «بالا» را با «استرس زیاد» یکی نگیرید.

نمره خودگزارش امروز شما از یک شغل است، نه معاینهٔ سلامت و نه حسابرسی ایمنی. سطح‌ها به دامنهٔ نمره و معنای گزینه‌ها لنگر شده‌اند و هنجار ایرانی منتشرشده‌ای برای این ترجمه در دست نیست. «بالا» یعنی کدام سمت طیف ایستاده‌اید، نه رتبهٔ شما میان همکاران کشور.

عامل استرس فقط دو گویه دارد و از بُعدهای شش‌گویه‌ای نازک‌تر است. در همان عامل، سطح بالا به معنای استرس کمتر است. ترجمهٔ فارسی این صفحه فرم هنجاریابی‌شدهٔ جدا نیست. یک هفتهٔ غیرعادی، یا ترس از دیده شدن پاسخ، می‌تواند جمع را جابه‌جا کند.

شاخص رضایت شغلی بریفیلد و روته لذت از خود کار را می‌سنجد و این مقیاس چند لایهٔ زندگی کاری را. اگر خستگی مزمن در میان است، فرم کوتاه مازلاش یا فرسودگی اولدنبورگ کنار بهزیستی و استرس خواندنی است. مقیاس تعارض کار و خانواده در پیمایش بین‌المللی و مقیاس کنترل بر حوزه‌های کار و خانواده توماس و گانستر مرز خانه را ریزتر می‌کنند. این جمع‌ها را در یک عدد ادغام نکنید.

کیفیت زندگی کاری با تغییر شیفت، مدیر، حجم کار یا ترتیب خانه جابه‌جا می‌شود. تکرار وقتی معنا دارد که چند ماه گذشته باشد یا یک تغییر مشخص در کار رخ داده باشد. تکرار در همان هفته بیشتر حافظهٔ جواب قبلی است. تاریخ و نام شغل را کنار شش نمره بنویسید، چون ممکن است فقط یک بُعد عوض شده باشد.

ساعت کار، نقش خانواده، و معنای «کنترل در تصمیم» در سازمان‌های ایرانی یکسان نیست. جمله‌های انعطاف و مشارکت، در جایی که سلسله‌مراتب غلیظ است، ممکن است سخت‌تر موافق بیاورند. این سختی را بی‌تفاوتی شما حساب نکنید. مقالهٔ اصلی در بافت کارکنان سلامت نوشته شده و سطح‌هایش هنجار ایرانی نیستند.

پاسخ محرمانه است. در شیفت کوچک، حتی میانگین بی‌نام ممکن است صاحب جواب را لو بدهد. نتیجهٔ فردی را برای مدیر نفرستید. اگر سازمان اجرای گروهی می‌گذارد، رضایت باید آزاد باشد.

این گزارش برای خودشناسی است. تشخیص پزشکی یا روان‌پزشکی نیست و مبنای استخدام، ارتقا یا ارزیابی عملکرد قرار نمی‌گیرد. در عامل «استرس در کار (معکوس)» نمرهٔ بالاتر و عنوان سطح بالا یعنی استرس کمتر. سطح‌ها هنجار ایرانی این ترجمه نیستند.

اگر فشار کار به درماندگی شدید رسیده، با متخصص سلامت یا فرد مورد اعتماد حرف بزنید. بدون رضایت شما این نتیجه نباید به کارفرما نشان داده شود.