پیمایش اقدامات رهبری (LAS)

بخشنامه به‌تنهایی کلاس را عوض نمی‌کند. کسی که تغییر را در مدرسه راه می‌اندازد گاهی داده و بازدید جلو می‌گذارد، گاهی فضا می‌دهد که معلم نوآوری را از آنِ خود کند، و گاهی مهلت و پیامد مقاومت تعیین می‌کند. پیمایش اقدامات رهبری همین گستره را می‌پرسد: هر کار را با چند معلم انجام داده‌اید؟

عدد بزرگ‌تر یعنی آن خانواده از اقدام به معلمان بیشتری رسیده است. سه جمع جدا دارید و جمع کل ساخته نمی‌شود، چون این سه راهبرد نردبان «رهبر بهتر» نیستند. اگر فقط یکی بالا باشد، اجرا یک‌طرفه است و هر سه عدد را باید کنار هم دید.

نام فارسی «پیمایش اقدامات رهبری» و نام انگلیسی Leadership Actions Survey است. گلدستاین آن را سال ۱۹۸۲ در انجمن پژوهش آموزشی آمریکا ارائه کرد و سند ERIC آن با شمارهٔ ED 214 310 ثبت شده است. خانواده‌های راهبرد بر چارچوب چین و بن در ۱۹۶۹ و هال در ۱۹۷۳ سوار است: تجربی–عقلانی، هنجاری–بازآموزی، و قدرت–اجبار.

پاسخ‌دهنده عامل تغییر مدرسه است، نه معلمی که مدیرش را نمره می‌دهد. در یادداشت همین فرم آمده که کلید عاملی در متن آنلاینِ در دسترس پیدا نشده، جمله‌ها بر اساس محتوا به سه مقیاس نسبت داده شده‌اند و هنوز باید با متن کامل همان سند ERIC مقابله شوند.

سازه، گسترهٔ استفاده از سه راهبرد جا انداختن نوآوری نزد معلمان است. نمرهٔ کل نداریم. سه جمع جدا گزارش می‌شود:
• راهبرد تجربی–عقلانی: ۱۱ گویه. اطلاع‌رسانی، مشاهده، بازدید، دستورالعمل و معرفی از مجرای افراد معتبر.
• راهبرد هنجاری–بازآموزی: ۷ گویه. واگذاری مالکیت نوآوری، همخوانی با انتظار معلم، تقدیر از آزمایش، تطبیق محلی و آزمون در مقیاس کوچک.
• راهبرد قدرت–اجبار: ۶ گویه. مهلت، پیامد مقاومت، اجبار، پرداخت، سیاست الزام‌آور و درخواست استفاده در کلاس.

بالا رفتن هر جمع یعنی آن راهبرد با شمار بیشتری از معلمان به کار رفته، نه اینکه آن راهبرد لزوماً مناسب‌تر بوده است.

بیست‌وچهار گویه، بدون جملهٔ معکوس. هر پاسخ از ۱ تا ۵ است و نمرهٔ هر مقیاس جمع گویه‌های همان مقیاس است.

تجربی–عقلانی از ۱۱ تا ۵۵: بازهٔ ۱۱ تا ۲۵ کم، ۲۶ تا ۴۰ متوسط، ۴۱ تا ۵۵ زیاد. هنجاری–بازآموزی از ۷ تا ۳۵: بازهٔ ۷ تا ۱۶ کم، ۱۷ تا ۲۵ متوسط، ۲۶ تا ۳۵ زیاد. قدرت–اجبار از ۶ تا ۳۰: بازهٔ ۶ تا ۱۳ کم، ۱۴ تا ۲۲ متوسط، ۲۳ تا ۳۰ زیاد.

مرزها کنار هم‌اند و مثل میانگین‌های هم‌پوشان روی هم نمی‌افتند. عنوان کم و متوسط و زیاد گسترهٔ استفاده را وصف می‌کند. نقطهٔ برش رسمی برای این سه جمع اعلام نشده و هنجار ایرانی هم در یادداشت فرم نیست.

برای مدیر، معاون آموزشی، راهبر معلم یا هر عامل تغییری که نوآوری مشخصی را به جمع معلمان برده و می‌تواند سهم معلمان را برای هر اقدام حدس بزند.

اگر با معلم کار نمی‌کنید، یا نوآوری هنوز به مرحلهٔ اجرا نرسیده، برچسب «نیمی» و «همهٔ معلمان» پایه ندارد. معلمی که فقط مخاطب بخشنامه بوده پاسخ‌دهندهٔ این پیمایش نیست.

برای خودِ عامل تغییر، سه عدد نشان می‌دهد انرژی اجرا بیشتر صرف شاهد و اطلاع‌رسانی شده، صرف مشارکت و بازآموزی، یا صرف مهلت و الزام. این تصویر خودنگری است و کارنامهٔ شایستگی نیست.

در کوچینگ رهبری آموزشی، مربی تنها با اجازهٔ شما روی راهبردی که کم‌عرض بوده گفت‌وگو می‌کند. منطقه یا منابع انسانی حق دیدن این برگه را بدون رضایت شما ندارد و نباید آن را وارد استخدام یا ارتقا کند.

اگر چند عامل تغییر یک طرح، داوطلبانه و بدون نام، الگوی جمعی را ببینند، معلوم می‌شود نوآوری بیشتر با کدام خانواده جلو رفته. همان جمع برای نمرهٔ عملکرد هیچ فردی به کار نمی‌رود.

جمع بالای تجربی–عقلانی یعنی شاهد، بازدید، جلسه و معرفی معتبر به معلمان بیشتری رسیده است. جمع بالای هنجاری–بازآموزی یعنی تطبیق محلی، آزمایش کوچک و تقدیر از امتحان کردن گسترده‌تر بوده. جمع بالای قدرت–اجبار یعنی مهلت، پیامد، پرداخت یا الزام معلمان بیشتری را پوشانده است.

هیچ‌کدام از این سه «بهتر» بودن شما را ثابت نمی‌کند. ممکن است الزام متوسط باشد و اطلاع‌رسانی زیاد؛ گزارش هر مقیاس را جدا می‌خواند. چون انتساب جمله‌ها در این نسخه محتوایی است و مقابله با متن کامل ERIC هنوز باز است، الگو را قطعیِ مقالهٔ گلدستاین فرض نکنید.

باند کم، فقط یعنی آن راهبرد با معلمان کمتری به کار رفته. سکوت در یک راهبرد می‌تواند انتخاب باشد، نه کمبود رهبری.

اعداد خودگزارش همان کسی است که تغییر را جلو برده و ممکن است گستره را بزرگ‌تر یا کوچک‌تر از برداشت معلمان نشان بدهد. معلمان این برگه را دربارهٔ شما پر نمی‌کنند.

برش رسمی و هنجار ایرانی ثبت نشده. طبق یادداشت منبع، کلید عاملی منتشرشده دم دست نبوده، پس نسبت ۱۱ و ۷ و ۶ گویه به سه راهبرد بر اساس محتوای جمله بسته شده و باید با ERIC ED 214 310 چک شود.

فرم، سبک روزمرهٔ یک مدیر غیرمدرسه‌ای را نمی‌سنجد و با سیاههٔ رفتار سرپرست در پرسشنامهٔ نورث‌هاوس یکی نیست.

سبک رهبری نورث‌هاوس را شما دربارهٔ رفتار سرپرست بلافصل پر می‌کنید؛ اینجا خودتان می‌گویید هر راهبرد تغییر را با چند معلم به کار برده‌اید. این دو سؤال عوض یکدیگر نیستند.

نوآوری سازمانی هرت و تیگن و نوآوری نقش وست جوّ نوآوری را می‌سنجند، نه تاکتیک رساندن آن به معلم. مشارکت در تصمیم‌گیری الوتو و بلاسکو و سبک تعارض رحیم می‌توانند کنار سه جمع بنشینند تا نسبت الزام با فضای مشارکت دیده شود.

یک بار در میانه یا پایان همان موج نوآوری، یا حدود یک ترم بعد، تکرار خوانا است. پر کردن هفتگی شمار معلمان را عوض نمی‌کند و بیشتر حافظهٔ پاسخ قبلی را زنده می‌کند.

اگر جمع معلمان مخاطب عوض شد، دو نوبت را کنار هم نگذارید؛ معنای «همهٔ معلمان» دیگر یکی نیست.

در خیلی از مدرسه‌های ایرانی اختیار رسمی نزد مدیر جمع است و نوشتن از اجبار یا پیامد مقاومت، حتی اگر واقعیت اجرا بوده، سنگین دیده می‌شود. این پیمایش همان کار را به‌عنوان گستره ثبت می‌کند و برای آن بار اخلاقی جدا صادر نمی‌کند.

برگه پیش مدیر منطقه نمی‌رود مگر خودتان آن را نشان بدهید. اگر فضای مدرسه برای حرف زدن از روش تغییر امن نیست، نتیجه را پیش خودتان نگه دارید.

سه جمع این پیمایش گسترهٔ اقدام شما را در یک نوآوری مدرسه‌ای وصف می‌کند و جای نظارت بالینی، داوری صلاحیت مدیریت یا مشاورهٔ تخصصی رهبری آموزشی را نمی‌گیرد. انتخاب راهبرد همچنان به زمینهٔ مدرسه، اعتماد معلمان و محدودیت‌های واقعی اجرا وابسته است.

این اعداد را پایهٔ استخدام، ارتقا یا ارزیابی عملکرد نگذارید. بالا بودن قدرت–اجبار شایستگی نیست و پایین بودن یک راهبرد، نقص شخصیت تعبیر نمی‌شود.