مقیاس تجربیات تجزیه‌ای — ویرایش دوم (DES-II)

این پرسش‌نامه فراوانی تجربه‌های تجزیه‌ای را در زندگی روزمرهٔ شما می‌پرسد. غرق شدن در فکر یا فیلم، جا ماندن بخشی از یک رویداد، و احساس غریبگی با خود یا مکان در میان گویه‌ها هستند. نمونه‌های سبک‌تر در بسیاری از بزرگسالان دیده می‌شوند و بودن آن‌ها به‌تنهایی نام یک اختلال نیست.

مقیاس را کارلسون و پاتنم در سال ۱۹۹۳ برای بزرگسالان معرفی کرده‌اند تا فراوانی این تجربه‌ها را، بیرون از زمان مستی، بسنجد. گویه‌های فارسی این فرم ترجمهٔ وفادار متن انگلیسی‌اند. یک اعتبارسنجی فارسی منتشر شده است، اما اعداد آن اینجا نیامده و ادعا نمی‌شود که جمله‌های حاضر عین متن چاپ‌شدهٔ همان اعتبارسنجی است.

هدف این است که سهم زمانی تجربه‌های گزارش‌شده را ببینید و آن را با خط غربالگری مقایسه کنید. از این مقایسه برنامهٔ درمان ساخته نمی‌شود. اگر چیزی آزاردهنده است، عدد فقط دلیل یک گفتگو با متخصص است، نه نتیجهٔ آن گفتگو.

فرم ۲۸ گویه دارد و همه در یک نمرهٔ کلی جمع می‌شوند که میانگین همان پاسخ‌هاست، از ۰ تا ۱۰۰. هیچ گویه‌ای معکوس نمی‌شود و زیرمقیاس جدا، از جمله شاخص‌های فرعی که در این بازسازی ذخیره نشده‌اند، در گزارش نمی‌آید. هر ۲۸ پاسخ لازم است و جای خالی با حدس پر نمی‌شود. دو سطح خواندن داریم: میانگین تا ۲۹٫۹۹ و میانگین از ۳۰ تا ۱۰۰. این ساختار تصویر علت‌ها را جدا نمی‌کند و فقط فراوانی گزارش‌شده را روی یک خط می‌گذارد تا خواندن آن ساده بماند.

این فرم برای بزرگسالان از هجده سال است. تجربه‌های زندگی روزمره را در نظر بگیرید و فقط زمان‌هایی را که زیر تأثیر الکل یا مواد نبوده‌اید. گزینه‌ها با فاصلهٔ ده‌تایی‌اند: ۰، ۱۰، ۲۰، ۳۰، ۴۰، ۵۰، ۶۰، ۷۰، ۸۰، ۹۰ و ۱۰۰. صفر یعنی هرگز و صد یعنی همیشه. هر عدد سهم تقریبی زمان است، نه یک برچسب پزشکی. همهٔ ۲۸ گویه را پاسخ دهید.

نمره میانگین ۲۸ پاسخ است و بین ۰ و ۱۰۰ قرار می‌گیرد. عدد بالاتر یعنی این تجربه‌ها را در سهم بیشتری از زمان گزارش کرده‌اید. دو سطح هست: میانگین کمتر از ۳۰، یعنی تا ۲۹٫۹۹، و میانگین ۳۰ تا ۱۰۰. میانگین ۳۰ یا بالاتر خط غربالگری رایجی است که نویسندگان مقیاس پیشنهاد کرده‌اند، نه تشخیص. بسیاری از افراد بالای این خط اختلال تجزیه‌ای ندارند و برخی پایین آن چنین تجربه‌هایی دارند. نزدیک صفر و نزدیک ۲۹٫۹۹ هر دو زیر خط‌اند اما یک‌جور حس نمی‌شوند. اگر تجربه‌ها پرتکرار یا آزاردهنده‌اند، گفتگو با روان‌شناس بالینی یا روان‌پزشک مناسب است.

گزارش فقط از پاسخ‌های خود شماست و ارزیابی بالینی نیست. خستگی، کم‌خوابی و حال جسمی می‌توانند پاسخ را عوض کنند. اگر حالت‌ها پس از ضربه به سر، همراه با تشنج، یا در کنار مشکل خواب بوده‌اند، پزشک را در جریان بگذارید. این متن علت جسمی را رد یا ثابت نمی‌کند.

این میانگین فقط یک تکه از تصویر است و کنار گفتگوی حضوری معنا پیدا می‌کند. برای تصمیم دربارهٔ درمان یا تغییر دارو، همین گزارش کافی نیست. متخصص می‌تواند خواب، حال جسمی و بافت زندگی را هم ببیند، کاری که یک عدد انجام نمی‌دهد.

اگر بعداً دوباره پاسخ دهید، فقط می‌بینید میانگین عوض شده یا نه. تکرار به‌تنهایی نشانهٔ بهبود یا پسرفت نیست و ستایشی برای پر کردن دوبارهٔ فرم ندارد. فاصلهٔ زمانی را این مقیاس تعیین نکرده است. اگر حال بدتر شده، منتظر نوبت بعد نمانید و با متخصص حرف بزنید.

گویه‌ها ترجمهٔ وفادار متن انگلیسی‌اند و ممکن است بعضی تصویرها در زندگی اینجا کمتر یا بیشتر آشنا باشند. این تفاوت، نمره را بی‌اعتبار نمی‌کند و آن را هم دقیق‌تر از حد ابزار نمی‌سازد. خواندن نتیجه باید با همین احتیاط باشد.

این گزارش برای خودشناسی و بازخورد آموزشی است و جای تشخیص، مشاوره، یا درمان پزشکی و روان‌شناختی را نمی‌گیرد. دارو یا رژیم از این متن درنمی‌آید. اگر احساس پریشانی شدید یا خطر فوری دارید، با اورژانس ۱۱۵ یا اورژانس اجتماعی ۱۲۳ تماس بگیرید.