مقیاس استرس ثانویه تروما (STSS)

درمانگران، مشاوران، مددکاران و نیروهای امدادی به‌طور مداوم با روایت‌ها و واقعیت‌های تلخ زندگی افراد ترومازده مواجه می‌شوند. این مواجهه غیرمستقیم می‌تواند به مرور زمان منجر به «استرس ثانویه تروما» شود که علائمی مشابه با ترومای مستقیم ایجاد می‌کند.

مقیاس استرس ثانویه تروما (Secondary Traumatic Stress Scale) توسط براید و همکاران توسعه یافته است تا واکنش‌های هیجانی و روانی منفی ناشی از مواجهه موازی با ترومای دیگران را در متخصصان و یاورزان اندازه‌گیری کند.

این آزمون دارای ۱۷ گویه است که سه بعد اصلی ملاک‌های تشخیصی مواجهه با تروما را می‌سنجد: ۱) مزاحمت (افکار و یادآوری‌های ناخواسته ترومای مراجع)، ۲) اجتناب (اجتناب از یادآورها و بی‌حسی هیجانی) و ۳) برانگیختگی (تحریک‌پذیری، اختلال در خواب و گوش‌به‌زنگی). تمامی سوالات با طیف ۵ درجه‌ای (از ۱: هرگز تا ۵: خیلی زیاد) نمره‌دهی می‌شوند.

لطفاً هر عبارت را با دقت بخوانید و تأثیر کار حرفه‌ای خود با مراجعان را طی ۷ تا ۳۰ روز گذشته ارزیابی کنید. سعی کنید بدون تحریف یا خودسانسوری، اولین پاسخی را که به ذهنتان می‌رسد علامت بزنید.

نمره کل آزمون از مجموع نمرات ۱۷ گویه (بین ۱۷ تا ۸۵) به‌دست می‌آید. نمرات پایین‌تر نشان‌دهنده مواجهه ایمن و سازگاری روانی مناسب است، در حالی که نمرات بالاتر (به‌ویژه نمرات بالای ۳۸ یا ۴۵) نشان‌دهنده وجود علائم متوسط تا شدید استرس ثانویه تروما بوده و نیاز به مداخله یا مراقبت حرفه‌ای را یادآوری می‌کند.

تجربه استرس ثانویه نشانه ضعف یا عدم صلاحیت شغلی شما نیست، بلکه پاسخی طبیعی به شرایط سنگین کاری است. اگر نمره شما بالا است یا احساس فرسودگی و فشار شدید روانی می‌کنید، حتماً موضوع را در جلسات سوپرویژن مطرح کرده و از مشاوره فردی بهره‌مند شوید.

این پرسشنامه یک ابزار سنجش خودگزارشی برای آگاهی‌بخشی و غربالگری است و نباید به تنهایی برای تشخیص‌های رسمی بالینی یا جایگزینی ارزیابی‌های جامع روان‌پزشکی استفاده شود.

نتایج این ارزیابی صرفاً جنبه آموزشی، پژوهشی و خودآگاهی داشته و جایگزین تشخیص، درمان یا مشاوره تخصصی روان‌شناختی و پزشکی نمی‌باشد.