تست پیروی از دستورات | Following Directions (حافظه کاری فضایی)

پیروی از دستورات یک تکلیف حافظه کاری فضایی است، نه تعقیب یک هدف متحرک. چند جهت، یکی‌یکی، روی صفحه می‌آید: بالا، پایین، چپ، یا راست. بعد یک شبکه چهار در چهار با یک نشانگر در خانه شروع ظاهر می‌شود. شما باید همان جهت‌ها را به ترتیب اجرا کنید و نشانگر را به خانه پایانی درست برسانید. چیزی در طول مسیر حرکت نمی‌کند که آن را با چشم دنبال کنید. اطلاعات، همان فهرست کوتاه جهت است و باید تا لحظه اجرا در ذهن بماند.

این آزمون نام منتشرشده یک شرکت آزمون‌سازی نیست. پروتکلش برای همین پلتفرم طراحی شده تا سه جزء را با هم ببیند: نگه‌داشتن ترتیب، ترجمه جهت به مکان، و اعلام خانه نهایی. ده آزمایش اصلی روی شبکه چهار در چهار اجرا می‌شود. پیش از آن دو تمرین دوگامی با بازخورد هست. طول مسیر در آزمایش اصلی از دو گام تا چهار گام است. تمرین در نمره نیست.

دقت پیروی، درصد آزمایش‌های اصلی است که خانه نهایی‌شان درست بوده. سرور این درصد را از خود آزمایش‌ها دوباره حساب می‌کند. اگر خلاصه ارسالی عدد دیگری داشته باشد، نمره از خلاصه باد نمی‌شود. پاسخ ندادن، غلط است. زمان واکنش فقط از پاسخ‌های درست و غیرمهلت‌گذشته میانگین گرفته می‌شود. یک صفحه رهاشده، زمان سریع جعل نمی‌کند.

بسیاری از دستورهای روزمره همین شکل را دارند: «از اینجا دو خانه جلو، بعد چپ». تکلیف، این توانایی را بدون متن طولانی و بدون تعقیب بینایی می‌سنجد. برای معلم، برای کسی که حافظه کاری فضایی خودش را می‌بیند، و برای همراهی با ارزیابی گسترده‌تر به درد می‌خورد. جای آزمون هوش، جای تشخیص اختلال یادگیری، و جای آزمون تعقیب دیداری را نمی‌گیرد.

فایده تفکیک طول این است که یک درصد کلی گاهی گمراه‌کننده است. دقت خوب در دو گام و ضعیف در چهار گام یعنی فهرست کوتاه جا می‌شود و فهرست بلند می‌ریزد. دقت ضعیف در همه طول‌ها یعنی باید اول شرایط اجرا را دید: صدا، نور، فهم دکمه‌ها، و خستگی.

هر آزمایش دو پرده دارد. پرده اول جهت‌ها را نشان می‌دهد. هر جهت حدود هشت‌دهم ثانیه می‌ماند و بعد جهت بعدی می‌آید. در این پرده نباید جایی را لمس کنید و نباید یادداشت بردارید. پرده دوم شبکه است. نشانگر سبز روی خانه شروع است. با دکمه‌های جهت، نشانگر یک خانه حرکت می‌کند. با لمس یک خانه، نشانگر مستقیم به همان خانه می‌رود. هر دو روش به یک قانون ختم می‌شوند: خانه نهایی باید همان خانه‌ای باشد که فهرست جهت‌ها می‌گوید. لمس میان‌بر، گام‌های میانی را روی صفحه نشان نمی‌دهد، ولی مقصد باید درست باشد.

وقتی مطمئن شدید، تأیید را بزنید. اگر تا بیست ثانیه تأیید نکنید، آزمایش مهلت‌گذشته و غلط است و زمان واکنش معتبر ندارد. در دو تمرین، بعد از تأیید علامت درست یا غلط می‌بینید. در ده آزمایش اصلی این بازخورد نیست تا نمره از یادگیری همان جلسه جدا بماند. تمرین هر بار دو گام است تا فقط رابط را یاد بگیرید، نه تا ظرفیت را بالا ببرد.

مسیرها طوری ساخته می‌شوند که از شبکه بیرون نزنند. اگر جهتی را اشتباه به یاد بیاورید و به لبه‌ای بروید که حرکت بعدی‌اش ممکن نیست، دکمه آن جهت اثر ندارد. این توقف، خودش بازخورد مسیر غلط است. برگرداندن نشانگر با جهت مخالف ممکن است، به شرطی که قبل از تأیید باشد. بعد از تأیید، همان خانه ثبت می‌شود.

برای نوجوان و بزرگسالی است که می‌تواند جهت بالا و پایین و چپ و راست را روی شبکه اجرا کند. اگر با لمس دقیق مشکل دارید، از دکمه جهت استفاده کنید، چون لمس خانه نشانگر را یک‌باره می‌برد و یک لمس کناری مقصد را عوض می‌کند. متخصص مدرسه یا بالین می‌تواند عدد را کنار مشاهده بگذارد. یک درصد پایین در یک روز تشخیص نیست. نام قبلی که بوی تعقیب هدف می‌داد برای این آزمون کنار گذاشته شده. عنوان درست، پیروی از دستورات فضایی است.

دقت پیروی و دقت کلی در این پروتکل یک عددند: درصد مقصد درست در آزمایش‌های اصلی. باند هر دو روی این فرم یکسان است. پایین از ۰ تا ۴۹٫۹۹ درصد، متوسط از ۵۰ تا ۶۹٫۹۹، بالا از ۷۰ تا ۸۴٫۹۹، و عالی از ۸۵ تا ۱۰۰. این برش‌ها طراحی همین تکلیف‌اند، نه جدول یک آزمون کاغذی مشهور. برای غربال یک جلسه مناسب‌اند و صدک جمعیتی یک دفترچه نیستند.

گزارش، دقت را بر اساس طول مسیر هم جدا می‌کند: دو گام، سه گام، و چهار گام. افت از دو به چهار، بیشتر از افت کلی، به ظرفیت نگهداری ترتیب اشاره دارد. اگر هر سه طول ضعیف باشند، ممکن است قانون صفحه، عجله، یا ندیدن جهت‌ها در کار باشد، نه فقط طول فهرست. تعداد آزمایش هر طول کم است. یک اشتباه در طول چهارگامی درصد آن طول را زیاد تکان می‌دهد. الگو را ببینید، نه یک خانه را.

زمان پاسخ در این تکلیف زمان یک واکنش ساده نیست. شامل به یاد آوردن، حرکت، و تأیید است. فقط آزمایش درست و داخل مهلت در میانگین می‌آید. پس میانگین کندِ همراه با دقت بالا با میانگین خالیِ همراه با رها کردن فرق دارد. دومی اصلاً میانگین معتبر نمی‌سازد.

حافظه کاری فضایی در مدل‌های رایج، بخشی جدا از حلقه واجی است: جا و ترتیب با هم نگه داشته می‌شوند. تکلیف‌های کلاسیک مانند کورسی، ترتیب روشن شدن خانه‌ها را می‌پرسند. پیروی از دستورات به‌جای خانه روشن، یک فرمان جهت می‌دهد و از شما حرکت می‌خواهد. این تفاوت عمدی است. شخص باید فرمان را به بردار تبدیل کند، نه فقط یک رد دیداری را تکرار کند. به همین دلیل این آزمون را با تعقیب یک نقطه متحرک یکی نگیرید.

چون ابزار، طراحی‌شده برای همین پلتفرم است، ادعای برابری با یک آزمون دارای حق نشر نداریم و جدول هنجار خارجی بازتولید نشده است. اعتبار تفسیر به همین قاعده‌هاست: دو تمرین خارج از نمره، ده آزمایش، طول دو تا چهار، شبکه چهار در چهار، بازمحاسبه دقت از آزمایش‌ها، و حذف زمان پاسخ‌های غلط و مهلت‌گذشته. اگر پژوهش به یک نام تجاری خاص نیاز دارد، این صفحه آن نام نیست.

در پرده جهت‌ها، هر فلش را در ذهن تکرار کنید یا با انگشت روی میز، بدون نگاه به شبکه، هوایی بکشید. شبکه هنوز نیامده و کشیدن روی صفحه کمکی نمی‌کند. وقتی شبکه آمد، از خانه شروع و با همان ترتیب جلو بروید. اگر یک جهت را از دست دادید، حدس سریع معمولاً بدتر از یک مکث کوتاه است، ولی مکث را به بیست ثانیه نرسانید.

تفاوت لمس و دکمه را در تمرین حل کنید. دکمه یک گام است. لمس، پرش به همان خانه است. هر دو قابل قبول‌اند اگر مقصد نهایی درست باشد. صفحه را نچرخانید. جهت بالا باید به سمت بالای صفحه باشد. بزرگ‌نمایی زیاد، خانه‌ها را از زیر انگشت خارج می‌کند.

کل اجرا حدود ۴ دقیقه است. دو تمرین و ده آزمایش اصلی دارد. اگر تا ۲۰ ثانیه پاسخ تأیید نشود، آن آزمایش غلط است و زمان واکنش معتبر ندارد.