انتخاب ساز ایرانی

انتخاب ساز ایرانی آزمونی برای گوش و زندگی توست. دوازده جملهٔ کوتاه از نی، تار، سنتور، کمانچه، سه‌تار، عود، دف، قانون، تنبور، دوتار، نی‌انبان و تنبک پخش می‌شود و تو می‌گویی کدام را دوست داری بیشتر بشنوی. کنارش چند سؤال ساده دربارهٔ دست، نفس، وقت، بودجه، صدای خانه و نقشی که در موسیقی دوست داری جواب می‌دهی.

چند ویژگی آشنای شخصیتی هم کوتاه پرسیده می‌شود، فقط برای اینکه معلوم شود کدام ساز با حال‌وهوای تو جورتر است.

برای کسی که می‌خواهد ساز ایرانی شروع کند و بین چند صدا مردد است. برای کسی که ساز دارد ولی مطمئن نیست همان ساز با خانه‌اش، وقتش و گوشش می‌خواند. سن پیشنهادی از نوجوانی به بالاست؛ سازهای این فهرست برای کودک خردسال طراحی نشده‌اند.

حدود بیست دقیقه و سی‌ویک سؤال. اول ده جملهٔ کوتاه دربارهٔ حال تمرین و جمع. بعد دست، نفس و دندان جلو. بعد وقت، پول، محدودیت صدا و آرزویت از ساز. سپس دوازده صدای کوتاه را یکی‌یکی می‌شنوی و می‌گویی چقدر می‌خواهی بیشتر بشنوی. آخر، یک نقش را انتخاب می‌کنی: نغمه، ضرب، یا همراهی.

صداها قطعهٔ معروف نیستند. جملهٔ کوتاه تک‌نوازی‌اند تا اسم آهنگ به جای خودِ صدا رأی ندهد. بلندی‌شان نزدیک به هم تنظیم شده است.

یک گزارش صفحه‌بندی‌شده، با زمینهٔ آبرنگی و تصویر هر ساز. ساز اول، دوم و سوم را با دلیل می‌آورد: رأی گوش، قید بدن، قید خانه، نقش موسیقایی، و همان پنج رگه فقط در رابطه با ساز. پایین فهرست را هم می‌گوید چرا امروز دورترند. یک برنامهٔ سی‌روزه برای ساز اول هست، به همراه پیشنهاد گوش دادن به استادها.