برج لندن (TOL)

آزمون برج لندن (TOL) یکی از کلاسیک‌ترین سنجه‌های کارکردهای اجرایی است: سه کره رنگی (قرمز، سبز، آبی) روی سه میله با ظرفیت‌های متفاوت قرار دارند. شما باید با کمترین حرکت ممکن، چینش ابتدایی را به چینش هدف تبدیل کنید. این «برنامه‌ریزی» پیش‌روانه نیاز به نگه داشتن هدف در ذهن، پیش‌بینی پیامدهای هر حرکت، و مقاومت در برابر راه‌حل‌های تکانشی دارد. مخاطب این آزمون نوروسایکولوژیست‌هایی که کارکرد لوب پیشانی را ارزیابی می‌کنند؛ متخصصان بالینی در تشخیص و پیگیری ADHD، اسکیزوفرنی، آسیب پیشانی، و پارکینسون؛ کسانی که می‌خواهند توانایی برنامه‌ریزی استراتژیک خود را بشناسند. چه چیزی می‌سنجد؟ نمره کریکوریان (۰–۳۶): برای هر معما، بر اساس شماره تلاش موفق (اول=۳، دوم=۲، سوم=۱) امتیاز می‌گیرید. علاوه بر این، نسبت حرکت بهینه، زمان برنامه‌ریزی (ثانیه قبل از اولین حرکت)، و تعداد معماهای حل‌شده ثبت می‌شوند. چه فایده‌ای دارد؟ با ۱۲ معمای آزمون (از ۲ تا ۵ حرکت بهینه) پروتکل کریکوریان اجرا می‌شود. نمره کریکوریان حساسیت بالایی به اختلالات برنامه‌ریزی دارد. زمان برنامه‌ریزی طولانی نشانه تأمل بیشتر (نه لزوماً ضعف) است. پیشینه و اعتبار TOL اولین بار توسط تیم شالیس (۱۹۸۲) در لندن برای بیماران با آسیب لوب پیشانی طراحی شد. پروتکل کریکوریان (۱۹۹۴) که این پلتفرم از آن استفاده می‌کند، شامل شروع ثابت و نمره‌دهی سه‌درجه‌ای است. چه زمانی اهمیت پیدا می‌کند؟ نمره پایین TOL با آسیب لوب پیشانی، اسکیزوفرنی، ADHD، و پارکینسون مرتبط است. زمان برنامه‌ریزی خیلی کم (تکانشی) یا خیلی زیاد (خودداری افراطی) هر دو الگوی مشکل‌دار هستند.