تست بازداری (INHIB)

آزمون برو/نرو (Go/No-Go) یکی از ساده‌ترین و قدرتمندترین سنجه‌های کنترل بازدارنده است: در اکثر گذاره‌ها باید پاسخ دهید (Go)، اما گاهی نباید (No-Go). آمادگی برای پاسخ باعث می‌شود مهار آن در لحظه سخت‌تر باشد — این لحظه سختی، خطاهای کمیسیون (پاسخ دادن زمانی که نباید) را ایجاد می‌کند. مخاطب این آزمون کسانی که می‌خواهند کنترل تکانه خود را بسنجند — از دانشجویانی که هیجان رفتاری دارند، تا متخصصان بالینی که در غربالگری ADHD یا اختلال کنترل تکانه از این پارادایم استفاده می‌کنند. در غربالگری شغلی هم برای پست‌هایی که لحظه‌ای بد زمان‌بندی پاسخ می‌تواند خطرناک باشد (رانندگی، کار با ماشین‌آلات) مفید است. چه چیزی می‌سنجد؟ سه شاخص کلیدی: خطای کمیسیون (پاسخ نادرست به No-Go — شاخص کنترل تکانه)، خطای حذف (نپاسخ‌دادن به Go — شاخص توجه)، و hit rate (دقت کلی). نسبت ۷۰٪ Go به ۳۰٪ No-Go برای ایجاد آمادگی به پاسخ طراحی شده است. چه فایده‌ای دارد؟ با ۲۵ گذاره آزمون (۵ گذاره تمرین) در حدود ۵ دقیقه انجام می‌شود. تفکیک خطای کمیسیون از خطای حذف اطلاعات ارزشمندی می‌دهد: خطای کمیسیون بالا نشانه تکانشگری است، خطای حذف بالا نشانه بی‌توجهی یا کُندی است. پیشینه و اعتبار پارادایم Go/No-Go در اوایل دهه ۱۹۷۰ معرفی شد و امروز یکی از پایه‌های ارزیابی کنترل بازدارنده است. در کلینیک برای ADHD، اختلالات طیف اتیسم، OCD، و ارزیابی آسیب پیشانی استفاده می‌شود. نسخه دیجیتال در پلتفرم «دکتر مانی رفیعی» این الگوی کلاسیک را با نُرم‌سازی داخلی ارائه می‌دهد. چه زمانی اهمیت پیدا می‌کند؟ خطای کمیسیون بالا با کنترل بازدارنده ضعیف، تکانشگری، یا خستگی مرتبط است. اگر خطای حذف بالاست، ممکن است فرد بیش از حد محتاط شده باشد یا توجه افت کرده. هر دو الگو در شرایط مختلف می‌توانند موقتی یا پایدار باشند.